Σε προχτεσινή ανάκριση που έχω κάνει στον ανατρεπτικό, και Food Mafia, και πιο ροκ δεν γίνεται σεφ Ηλία Σκουλά, μαθαίνω πως «το φαγητό θέλει να ενώσει τις αναμνήσεις των παλιών με τις τάσεις του σήμερα, είναι μητροπολιτικό, funky και πεντανόστιμο – θα το βλέπεις στο πιάτο, ρε παιδί μου, και αμέσως θα αισθάνεσαι ένοχος... αμαρτωλός!». Και συνέχισε: «Όταν έκατσα να συνθέσω το μενού είπα στον εαυτό μου, πες πως έχεις καλέσει στο σπίτι τον Mick Jagger, την Debbie Harry και τους Ramones. Τι θα τους έφτιαχνες; Ακούγοντας μουσικάρες έφτιαξα τελικά αυτό το μενού». Εκτός από τα burgers θα έχει και άλλα τέλεια και «μητροπολιτικά» κρεατικά, ένα πιάτο που το λέει The Big Bad Meatball και είναι κολασμένα mac ’n’ cheese μ’ έναν τεράστιο κεφτέ έτσι όπως δεν τον έχουμε ξαναματαδοκιμάσει, οι πίτσες θα είναι κι αυτές σούπερ... «Έχουμε με πορκέτα, αγουρέλαιο και πικάντικη παλαιωμένη γραβιέρα, μια άλλη, τη Root 66 με chili con carne, πιπεριά habanero, κρεμμύδια τουρσί, μια Riviera με πειραγμένο pesto, βραστό προσούτο και βουβαλίσια μοτσαρέλα, πολλά finger foods για το μπαρ, καθημερινά και κάτι καινούργιο». Εγώ παραγγέλνω μπέργκερ The King of Rock ’n’ Roll, πολύ ωραίο και όντως αμαρτωλό, κλέβω όμως από του διπλανού μακαρόνια Pepe e Carbo και εκεί δίνω στο σεφ θερμά συγχαρητήρια.
Οι μουσικές
Δυνατές, με slow ξεκίνημα και ανεβασμένες διαθέσεις για μετά. «Κι εδώ», λέει ο Γιώργος, «η συνταγή θα είναι η ίδια προσαρμοσμένη στο σήμερα. Αν παλιά ο Μηλάτος έβαζε εξαιρετικά κομμάτια που κρατάγανε 4,5 λεπτά κι όλοι θέλαμε να τα ακούσουμε ολόκληρα, σήμερα η εποχή ζητάει κάτι πιο γρήγορο, εναλλαγές, μίξεις από διάφορα στιλ. Έχουμε τους παλιούς μας djs (Ανδρέας Κουνδουράκης) αλλά και καινούργιους (Γρηγόρης Σαμουρκάσογλου, Παναγιώτης Τσαγκάνης, Κλαούντια Μάτολα, Ρουμπίνη Σταγκουράκη), θα παίζουμε rock, soul, funky, freestyle, disco house, όλο αυτό το groove που μας καθιέρωσε. Τις Κυριακές τα μεσημέρια –κι εδώ ακολουθούμε τις τωρινές τάσεις–, η νεολαία θέλει ελληνικά και θα τα έχει. Θα παίζουμε λαϊκά ανακατεμένα με r’n’b και house».
Η πόρτα
Έχουν γραφτεί τόσα λόγια γι’ αυτή την πόρτα... Κι όμως το Rock είχε την πιο ευγενική και ευχάριστη συνδιαλλαγή με το πάντα πολυπληθές και πάντα ανακατεμένο κοινό του. Και τώρα το ίδιο, μέσα του χωράνε όλοι, και οι παλιοί και οι καινούργιες φουρνιές. «Δεν μπορούμε να βάλουμε κόσμο μέσα όταν δεν πέφτει καρφίτσα, κανείς δεν θα περάσει καλά, δεν μπορούμε να βάλουμε ένα μπουλούκι άντρες που ήρθαν για καμάκι. Αν θες, ο μύθος και η διαχρονικότητα του Rock ’n’ Roll οφείλουν πολλά σ’ αυτή τη σκληρή του πόρτα, οπότε, ναι, έτσι θα συνεχίσει να είναι».